..

من آن اشکم ، بر اندوهت ز گوش چشم روان گشتم

شدم تسکین به غم هایت ، ز کاشانه جدا گشتم

غبار غم به شستم گَرد ، چو از ذهنت روان گشتم

چرا پس دوری من شد ، ز یاران و ز کاشانه ( اشکدان )

مُسکِن یا که آرام بخش ، به هر دردی از آن خانه

چو غم جوشید ، شدم چشمه ، فدا کردم خودم را من ، دلیرانه

وداع من ز ، یارانم ، به پای چشم پنهان شد ، بدست ِ صاحب ِ خانه

چه کس من را از آن پس دید ، چه کس دنبال ِ من گردید

نهان گشتم بدستمالی ، به پشت دست خردسالی ، نمین بودم ، کمی بعد هیچ

تأ ثر را عیان کردم ، که شادی را بیان کردم ، غم غربت روان کردم

شدم ظاهر به اندوه و ، به درد و زار و بیماری ، و زآن پس هم به خوشحالی

زدودندَم بآسانی و با سرعت بدستمالی ، نوک انگشت ، خجالت یا نهان کاری

من آن اشکم که آویختم به چشم مادری بدبخت ، به اعدام جگر گوشه

به حسرت باد ، تکان میخورد ، حز ین آونگ ، به چوب دار آو یزان ، چه بیهوده

طنابی کرد جدا او را ، به گردن حلق ، ز مادر ، هم دگر یاران که می بوده

،، وقتی این سه سطر را می نوشتم از تأثر ،

اشک چشمانم را پر کرد و جاری شد ،،

جدا گشتن ز هر دردی ، وداعش با غم و اندوه ،

روان شد اشک ، اندک ، یا کمی انبوه

به پایان جدایی ها ، ز شوق باز دیدن ها ،

روان شد اشک ، بسان چشمه ای از کوه

بروز شادی و اندوه ، نمادش اشک می گردد ،

چو بیرون شد ز کاشانه سراغ خانه می گردد

جدا از خانه یه پیشین ، سراغ باد می گردد ،

سوار باد توفنده ، به جمع ابر پیوندد

وزان پس بارش ابری است ، برای ابر می بارد ، بباران ابر می کاهد

به کوهساری دوان گشته ، به جو یباری روان گشته ،

خنک سازد دل ، یک آهوی تشنه ، به آهو یی نهان گشته

در آن گاهی که سوسماران ، بدندان پاره می سازند ، نیام بچه آهو را

من آن اشکم ، که با حسرت ز چشم مادر آهوی بیچاره روان گردم

..

سوز