روزگارا قصد ایمانم مکن…………زانچه می گویم پشیمانم مکن
کبریای خوبی از خوبان مگیر … فضل محبوبی ز محبوبان مگیر
گر بدی گیرد جهان را سر به سر …….. از دلم امید نیکی را مبر
چونکه هنگام نثار آید مرا ………….. حب ذاتم را مکن فرمانروا
گر دروغی بر من آرد کاستی …….. کج مکن راه مرا از راستی
(گزیده ای از مثنوی بلند سروده هوشنگ ابتهاج)
